Deprecated: preg_replace(): The /e modifier is deprecated, use preg_replace_callback instead in /home/www/virtual/muslimchiangmai.net/htdocs/Sources/Load.php(251) : runtime-created function on line 3
อดีต เมือวันวาน ย่านสาวงามเมือง ในเชียงใหม่ จึงต้องมาอยู่แถวกำแพงดิน?
Welcome Guest, please login or register.
มุสลิมเชียงใหม่ดอทเน็ต


มุสลิมเชียงใหม่ดอทเน็ต

     กระดานเสวนาเพื่อการศึกษา แลกเปลี่ยน เรียนรู้  เพื่อความเข้าใจอันดีระหว่างกัน ใช้เพื่อสำหรับการเก็บรวบรวมความรู้เกี่ยวกับศาสนาอิสลามวิถีชีวิตเรื่องราวที่น่าสนใจ ศิลปวัฒนธรรมของคนล้านนาและคนมุสลิมที่อาศัยอยู่ในถิ่นล้านนาที่น่าสนในจากเว็บอื่นๆหรือจากสมาชิกที่เขียนขึ้นหรือแสดงความคิดเห็นจัดแบ่งเป็นหมวดหมู่เพื่อการค้นหาข้อมูลได้ง่ายขี้นสำหรับผู้ที่สนใจในการสืบค้นข้อมูลไปใช้ประโยชน์ ในการศึกษาและเรียนรู้ ไม่สงวนลิขสิทธิ์ หากนำไปเผยแพร่เพื่อส่งเสริมในการกระทำอันเป็นประโยชน์ต่อสาธารณชน 

อ่านกระทู้ด้านศาสนาหรือกระทู้ใด ๆโปรดใช้วิจารณญาณในการอ่าน หรือสอบถามผู้รู้อีกครั้งหนึ่งก่อนนำไปปฎิบัติหรืออ้างอิงใดๆ  

สนับสนุน เพื่อไม่่ให้ เว็บมุสลิมเชียงใหม่ หายไปจากระบบ 

โดยบริจาค เพื่อสนับสนุนเว็บ
ชื่อบัญชี  นายชุมพล  ศรีสมบัติ  ธนาคารกรุงไทย  สาขาสันป่าข่อย เชียงใหม่  เลขที่บัญชี 502-0-13164-4

 


เริ่มนับ 23 July 2011 08.30 น.

หน้า: [1]   ลงล่าง
  พิมพ์  
ผู้เขียน หัวข้อ: อดีต เมือวันวาน ย่านสาวงามเมือง ในเชียงใหม่ จึงต้องมาอยู่แถวกำแพงดิน?  (อ่าน 2121 ครั้ง)

ป้อหลวงบ้าน
Administrator
Hero Member
*****

Karma: +0/-0
กระทู้: 8417 Level 74 : Exp 75%
HP: 9.2%

มุสลิมเชียงใหม่


ดูรายละเอียด เว็บไซต์
« เมื่อ: มิถุนายน 10, 2016, 11:01:45 am »
แบ่งปัน

เหตุใด “บ้านสาว” จึงต้องมาอยู่แถวกำแพงดิน?

   

   
   บ้าง ว่าเพราะเป็นย่านที่ผู้คนไม่พลุกพล่าน ถนนกำแพงดินสมัยก่อนนั้นสงบเงียบ ไม่ประเจิดประเจ้อ บ้างก็ว่าเพราะมี “บ้านสาว” ละแวกใกล้กำแพงดินอยู่ก่อนแล้ว คือ อยู่บริเวณโรงแรมแม่ปิงในปัจจุบันซึ่งเคยเป็นบ้านสาวมาเก่าก่อน เมื่อมาเริ่มทำ “บ้านสาว” ที่กำแพงดิน ทำให้ง่ายต่อการลงทุนในเชิงธุรกิจ
   
   บ้านสาวย่านกำแพงดินยุคแรกนั้น เริ่มมาตั้งแต่หลังสงครามโลกครั้งที่ ๒ สิ้นสุดลง คือประมาณปี พ.ศ.๒๔๘๙

   
   
   
   คน รุ่นเก่าๆ บอกว่า “บ้านสาว” ของกำแพงดินยุคแรกมีเฉพาะด้านใกล้สี่แยกกำแพงดิน คือ เลี้ยวซ้ายจากถนนท่าแพ สมัยนั้นมีโรงหนังตงก๊ก ต่อมาเปลี่ยนชื่อเป็นโรงหนังศรีวิศาล ปัจจุบันคือบริษัทชินวัตร หน้าวัดแสนฝาง ด้านหลังโรงหนังศรีวิศาลมี “บ้านสาว” อยู่ประมาณ ๒๐ หลัง เป็นที่นิยมเที่ยวกันมากของนักเที่ยว

   
   
   “บ้าน สาว” ดังกล่าวมีเฉพาะด้านที่เป็นกำแพงดินเรื่อยไปจนเกือบถึงหน้าวัดช่างฆ้อง โดยมีบ้านเป็นหลังๆ ด้านในกำแพงดิน โดยแต่ละบ้านเจาะกำแพงดินเป็นประตูทางเข้าบ้าน ราคาค่าบริการขณะนั้น ๓ บาทและ ๕ บาท ต่อมา “บ้านสาว” ย่านนี้ก็เลิกกิจการไป คาดว่าหลังจากโรงหนังศรีวิศาลเลิกแล้ว และ “บ้านสาว” เปลี่ยนไปอยู่ย่านตรงข้ามโรงแรมแม่ปิงในปัจจุบันแทน(คุณเฉลิม สุวรรณชื่น,สัมภาษณ์)

   
   
   ช่วง ที่ “บ้านสาว” ย่านกำแพงดินเฟื่องฟู ประมาณหลังปี พ.ศ.๒๕๐๐ เล็กน้อย ว่ากันว่ามีบ้านสาวประมาณถึง ๑๐๐ บ้าน แยกเป็นย่านกำแพงดินด้านเหนือ คือ ที่บริเวณพื้นที่เดิมของโรงแรมแม่ปิงและฝั่งตรงข้ามประมาณ ๕๐ บ้าน และย่านกำแพงดินด้านใต้ ประมาณ ๕๐ บ้าน

   
   
   เคย ได้ข้อมูลจากป้าบุญยัง คนดั้งเดิมของย่านกำแพงดินเมื่อประมาณปี พ.ศ.๒๕๔๑ ขณะนั้นป้าบุญยังอายุ ๖๑ ปี ป้าบุญยังเติบโตมาท่ามกลาง “บ้านสาว” ของย่านกำแพงดิน โดยรุ่นพ่อแม่ได้กรรมสิทธิ์ที่ดินหลังกำแพงดินและก่อสร้างบ้านใช้อยู่อาศัย เล่าเกี่ยวกับชุมชนกำแพงดินว่า
   
   “ป้า เกิดที่ย่านกำแพงดิน เยื้องๆ กับโรงแรมแม่ปิงในปัจจุบัน แม่มาตั้งถิ่นฐานอยู่ที่นี่สมัยที่ทางการอนุญาตให้เข้าอยู่อาศัยได้ สมัยนั้นเป็นพื้นที่แคบๆ ด้านในกำแพงดินติดกับลำน้ำแม่ข่า รุ่นพ่อแม่มาสร้างบ้านอยู่ และขยายพื้นที่โดยขุดกำแพงดินบางส่วนออก บางบ้านถึงกับนำรถเกรดมาเกรดปรับพื้นที่ ต่อมาทางราชการห้ามบุกรุกเพิ่มเติมและห้ามขุดปรับกำแพงดิน

   
   
   “ตอน เด็กนั้นบ้านสาวมีไม่กี่บ้าน สมัยประมาณปี พ.ศ.๒๕๐๕ ที่จำได้มี ๒ บ้านอยู่คนละฝั่งกับลำน้ำแม่ข่า คือ ริมถนนทางเข้าด้านหลังโรงแรมสุริวงศ์ หลังหนึ่งเจ้าของ ชื่อ เจ๊ไล อีกหลังหนึ่ง เจ้าของ ชื่อ เจ๊ตุ๊ เจ๊ไล เป็นคนสันป่าตอง มาเปิดบ้านสาว มีเด็กสาวประมาณ ๔๐ คน บ้านเป็นบ้านไม้มีไต้ถุนสูง ชั้นบนกว้างแบ่งเป็นห้องๆ ที่ใต้ถุนมีเตียงผ้าใบให้เด็กสาวนั่งเล่น เมื่อมีแขกมาก็พาขึ้นไปนอนบนบ้าน

   
   
   “สมัย นั้นเที่ยวครั้งละ ๑๐ บาท เด็กสาวส่วนใหญ่เป็นเด็กต่างจังหวัด มักมาจากจังหวัดแพร่และเชียงราย หากเป็นคนเชียงใหม่ก็มักมาจากอำเภอรอบนอก เช่น หางดง สันป่าตอง เชียงดาว ฝาง มักมีพ่อแม่นำมาส่งให้เนื่องจากฐานะยากจน เบิกเงินไปสร้างบ้าน

   
   
   “ย่าน กำแพงดิน มักมีบ้านสาวสลับกับบ้านชาวบ้าน ซึ่งชาวบ้านก็ไม่ได้ตั้งข้อรังเกียจแต่อย่างใด มักอะลุ้มอล่วยกันไป ส่วนหนึ่งก็หารายได้จากการขายอาหารให้สาวบริการและคนที่มาเที่ยว ที่บ้านป้าก็ทำขนมขาย ส่งที่บ้านสาวด้วย
   
   “ย่าน กำแพงดินด้านเหนือ คือ ย่านโรงแรมแม่ปิงและฝั่งสองข้างถนน มีบ้านสาวประมาณ ๕๐ บ้าน สมัยนั้นโรงแรมแม่ปิง พื้นเป็นที่ลุ่มน้ำขัง มีต้นฉำฉาใหญ่เป็นจุดๆ ปกติน้ำลึกประมาณหน้าแข้ง หากเป็นหน้าฝนก็ลึกประมาณสะโพก จากถนนกำแพงดินชาวบ้านจะทำสะพานไม้เป็นทางเดินเข้าบ้าน ริมถนนมักเป็นบ้านชาวบ้าน ส่วนด้านในมักเป็นบ้านสาว มีบ้านสาวย่านนี้ประมาณ ๒๐ บ้าน ที่จำได้คือ บ้านสาวของนายรุ่ง , บ้านนางน้อย ขาเป๋ , บ้านนายอินทร , บ้านนางฟอง , บ้านนายสำเร็จ ฝั่งตรงข้ามกับโรงแรมแม่ปิง จากด้านทิศใต้เป็นบ้านของยายศรีแก๊ง ยายศรีแก๊งชอบแต่งตัวเป็นทอม(ผู้ชาย) เป็นคนทางจังหวัดลำปาง พี่สาวมาซื้อที่แห่งนี้ไว้ ภายหลังนำที่ไปจำนองจนถูกยึดต้องเลิกกิจการไป บ้านเป็นบ้านไม้มีใต้ถุน บนบ้านแบ่งเป็นห้องๆ เด็กสาวประมาณ ๒๐-๓๐ คน แต่ละห้องจะเจาะพื้นเป็นช่องสี่เหลี่ยม สำหรับชำระล้าง
   
   “หาก คืนไหนไม่มีแขกมาเที่ยวทำให้ขาดรายได้ เจ้าของกิจการมักมีเคล็ดเพื่อเรียกลูกค้า โดยใช้วิธีนำไม้กวาดมาปัดกวาดที่นอนและใช้ขันพลาสติกเคาะที่ประตูห้อง เชื่อว่าจะทำให้แขกมาเที่ยวมากขึ้น

   
   
   “ถัด จากบ้านยายศรี เป็นบ้านนายสมศรี ภรรยาชื่อ นางจันทร์ ถัดไปเป็นบ้านนางนำ , นายสม , นางศรีนวล , นายสมพร , นางแสงหล้า , นางนำ อยู่ตรงข้ามกับโรงแรมแม่ปิงในปัจจุบัน

   
   
   “บ้าน สาวเหล่านี้มักอยู่หลังกำแพงดิน โดยทางเข้าจะเจาะกำแพงดินเป็นช่องและมีประตูสังกะสีกรอบไม้ปิดไว้ มีคนอยู่ด้านนอก ๑ คน คอยดูแลความเรียบร้อย ด้านในมีคนคอยเปิดประตูอีก ๑ คน หากมีแขกมาเที่ยว คนด้านนอกจะเคาะให้สัญญาณเปิด แต่หากเป็นทหารเกณฑ์เมาเหล้ามามักไม่เปิดประตูให้เข้า

   
   
   “คน มาเที่ยวกันแยะทั้งกลางวันและกลางคืน โดยเฉพาะช่วงที่มาเที่ยวกันมากที่สุด คือ ช่วงลอยกระทง คนเดินกันขวักไขว่ ส่วนใหญ่เป็นคนอำเภอรอบนอก ช่วงสงกรานต์คนก็เยอะ คนที่มาจากต่างจังหวัดก็มาเที่ยวกัน สมัยนั้นป้าทำไข่ต้มไปขาย ช่วงเทศกาลขายได้ถึง ๔๐๐-๕๐๐ ฟอง ผู้หญิงหาเงินมักไม่มีเวลาออกมาซื้ออาหารจะสั่งอาหารไปกินในบ้าน ป้าจะทำอาหารไปส่งถึงบ้าน บางบ้านทันสมัยขึ้นไปบนบ้านเป็นตู้กระจกและมีที่นั่งเป็นชั้นๆ ให้คนมาเที่ยวเลือก ติดเบอร์ให้เลือกด้วย สมัยนั้นเที่ยวกันครั้งละ ๑๐ บาท ต่อมาขึ้นเป็น ๒๐ บาทและ ๓๐ บาท

   
   
   “บ้าน สาว” ย่านกำแพงดิน อาจถือว่าเป็น “บ้านสาว” ยุคที่สองของเมืองเชียงใหม่ โดยเกิดขึ้นและหนาแน่นเมื่อประมาณหลังปี พ.ศ.๒๕๐๔ และสิ้นสุดเมื่อประมาณปี พ.ศ.๒๕๓๐ เมื่อทางรัฐบาลมีนโยบายให้จับกุมจริงและส่งไปสถานสงเคราะห์ฝึกอาชีพหญิงที่ อำเภอปากเกร็ด จังหวัดนนทบุรี.
   
   พ.ต.อ.อนุ เนินหาด ผกก.สภ.พร้าว
   
   (มีข้อมูลเพิ่มเติมแจ้งได้ที่ anunernhard@yahoo.co.th)

« แก้ไขครั้งสุดท้าย: มิถุนายน 10, 2016, 11:09:43 am โดย ป้อหลวงบ้าน » บันทึกการเข้า

วันเวลาที่ผ่านไปมันไม่ใช่แค่ทำให้คนเราชรา มันยังทำให้เราโตขึ้น ทุกวันๆ ทำให้เรารู้มากขึ้น เห็นอะไรมากขึ้น เข้าใจโลกในแง่มุมต่างๆได้มากขึ้น รู้จักชีวิตดีขึ้น ศรัทธาชีวิตมากขึ้น นั่นหรือมิใช่ความน่าจะเป็นไปของผู้คน หรือแค่เพียงให้ได้เกิดมาแล้วก็ตาย ให้ครบรอบวัฏสงสาร   จอมยุทธ

ป้อหลวงบ้าน
Administrator
Hero Member
*****

Karma: +0/-0
กระทู้: 8417 Level 74 : Exp 75%
HP: 9.2%

มุสลิมเชียงใหม่


ดูรายละเอียด เว็บไซต์
« ตอบ #1 เมื่อ: มิถุนายน 10, 2016, 11:04:56 am »
แบ่งปัน

                                                                                                                                    
                                                                                                                                                                        
                                                                                                                                                                                                   
                                    ย้อนตำนานซ่องไทย ธุรกิจสีเทาในเงามืด
                     
                        
                    ในค่ำคืนที่เปลี่ยวเหงา ผู้ชายบางคนเลือกที่จะ “ซื้อ” ความสุขเพียงชั่วคราวผ่านหญิงบริการ อาชีพที่เก่าแก่ที่สุดในโลก แต่แทบจะถูกหลงลืมอยู่ในเงามืดของสังคม โดยเฉพาะอย่างยิ่งในเมืองไทยที่อาชีพโสเภณีถูกมองเป็นธุรกิจบาปที่แลกมาด้วยคาวโลกีย์ หลายคนจึงแกล้งมองไม่เห็นและปฏิเสธที่จะรับรู้การมีอยู่ของอาชีพนี้
                   
                   ทว่า แม้จะไม่เปิดเผยเป็นธุรกิจในที่แจ้ง แต่กรณีนักศึกษาขายตัวทางอินเทอร์เน็ตกลายเป็นข่าวครึกโครมในช่วงเวลานี้ สะท้อนให้เห็นว่าอาชีพโสเภณี...ไม่เคยหายไปจากสังคมไทย เพียงแต่เปลี่ยนรูปแบบให้ทันสมัยขึ้นตามเทคโนโลยีเท่านั้น 
                   
                   “ปริทรรศน์” จะพาไปรู้จักซอกมุมลึกลับของอาชีพนี้...ที่มีมาตั้งแต่สมัยยังไม่มีคำว่าประเทศ “ไทย” ต้องลักลอบซื้อบริการกันแบบแอบๆ บังหน้า ก่อนจะมาถึงการประกาศขายอย่างเปิดเผยเช่นทุกวันนี้

                   
                   โคมเขียวยุคคลาสสิค
                   
                   โสเภณีไม่ใช่เรื่องใหม่ แต่มีมาตั้งแต่สมัยครั้งพุทธกาลมาแล้ว ในประวัติศาสตร์ไทยก็มีการกล่าวถึงโสเภณี หรือหญิงงามเมืองไว้มาตั้งแต่สมัยกรุงศรีอยุธยา เทพชู ทับทอง ได้เคยเขียนความเป็นมาของโสเภณีในอดีต ไว้ในหนังสือ “หญิงโคมเขียว” ว่า อาชีพเก่าแก่นี้มีเรื่อยมาจนถึงกรุงรัตนโกสินทร์ มีแหล่งประจำอยู่ที่ย่านสำเพ็ง กลายเป็นที่มาของชื่อ “ผู้หญิงสำเพ็ง” หรือ “หญิงหยำฉ่า” ซึ่งใช้เป็นคำแสลงเรียกหญิงโสเภณีจนถึงทุกวันนี้
                   
                   มาถึงสมัยรัชกาลที่ 5-6 โสเภณีมีชื่อใหม่ว่า “หญิงโคมเขียว” เพราะสำนักโสเภณีเหล่านี้มักจะแขวนโคมกระจกสีเขียวไว้เป็นเครื่องหมาย พอค่ำก็เปิดไฟหรือจุดตะเกียงในโคมให้ลูกค้ารู้กัน แหล่งที่ขึ้นชื่อมากเรียกว่า "ตรอกเต๊า" มีสำนักตั้งกันเรียงรายตลอดตรอก
                   
                   สำนักโคมเขียวที่มีชื่อเสียงในยุคนั้น คือ สำนักยี่สุ่นเหลือง เป็นซ่องมีระดับเป็นตึกใหญ่มีรั้วรอบขอบชิด อยู่ลึกเข้าไปจากถนนเจริญกรุงตรงข้ามกับตรอกเต๊า แขกที่มาเที่ยวส่วนใหญ่ค่อนข้างมีระดับ มีแม่เล้าเป็นหญิงวัยกลางคนคอยเป็นคนดูแลต้อนรับแขก ซ่องแห่งนี้จะสะอาด เงียบสงบ หญิงบริการก็จะได้รับการอบรมมาเป็นอย่างดี เพราะจะเลือกรับแต่แขกชั้นสูง มีทั้งเศรษฐีและขุนนางหนุ่มๆ มาใช้บริการ ต่างจากซ่องอื่นๆ ในย่านตรอกเต๊า
                   
                   ขุนวิจิตรมาตรา หรือ “กาญจนาคพันธ์” ได้บรรยายถึงสภาพผู้หญิงโคมเขียวที่ตรอกเต๊าในยุคสมัยนั้นไว้ดังนี้
                   
                   “ในตรอกเต๊านี้ เป็นห้องแถวยาวติดต่อกันไปตลอดตรอก ทุกห้องแขวนโคมเขียวไว้หน้าห้องเป็นแถว และเวลาก่อนค่ำ จะเห็นพวกโสเภณีเขาจุดธูปราวกำมือหนึ่ง (ราวสัก 20 ดอก) มาลนที่ใต้โคมเขียวหน้าห้อง ข้าพเจ้าเคยถามเขาว่าลนทำไม เขาบอกว่าลนให้มีแขกเข้ามามากๆ พวกนี้ราคาอยู่ใน 6 สลึงหรือสองบาท”
                   
                   ช่วงก่อนปี พ.ศ.2500 มีซ่องโสเภณีเกิดขึ้นมากมาย ย่านดังที่เป็นที่รู้จักในหมู่นักเที่ยวกันดีก็คือ แถวแพร่งสรรพศาสตร์ โบสถ์พราหมณ์ เสาชิงช้า ซ่องแถวบางลำพู โดยส่วนมากมักจะเรียกชื่อซ่องตามสถานที่ตั้งกันว่าซ่องตรอกไข่ ซ่องหน้าโรงหวย ซ่องสะพานถ่าน ซ่องสะพานยาวนางเลิ้ง ซ่องซอยกลางสุขุมวิท หรือเรียกตามชื่อแม่เล้าเจ้าของซ่อง อาทิ ซ่องป้าหยิบ ซ่องป้าอบ ซ่องตาเพิ่มศรีย่าน เป็นต้น นอกนี้ยังมีบังกะโลพักแรมละแวกซอยร่วมฤดี ซึ่งเป็นแถบที่เงียบเชียบ ผู้คนไม่พลุกพล่าน เหมาะสำหรับชายหญิงมาหาความสำราญเพียงสองต่อสอง
                   
                   กาญจนาคพันธุ์ เล่าไว้ในหนังสือ “กรุงเทพฯ เมื่อวานนี้” ว่า ในช่วง พ.ศ.2473 ย่านแพร่งสรรพศาสตร์เริ่มมีชื่อเสียงเป็นที่รู้จักในหมู่นักเที่ยว เพราะจะมีตรอกมีชื่ออยู่ตรอกหนึ่ง เรียกว่า “ตรอกสาเก” เป็นที่อยู่ของพวกหญิงโสเภณี และซ่องโสเภณีใหญ่แห่งหนึ่ง ซึ่งถูกไล่ที่มาจากถนนราชดำเนินย้ายมาอยู่ที่ปลายถนนแพร่งสรรพศาสตร์ จนบริเวณนั้นกลายเป็นที่อยู่ของเหล่าโสเภณีแทบทั้งหมด โดยโสเภณีชั้นดีหน่อยจะอยู่บ้านเช่าเป็นหลัง ขณะที่พวกชั้นรองลงมาก็จะอยู่ห้องแถว
                   
                   คุณลุงนักเที่ยวรายหนึ่ง ที่สัมผัสบรรยากาศของซ่องย่านบางลำพูในยุคเมื่อ 40 ปีก่อน เล่าว่า ในอดีตโรงแรมส่วนใหญ่ในละแวกบางลำพูไปจนถึงวิสุทธิกษัตริย์ล้วนแล้วแต่เคยเป็นซ่องโสเภณีมาก่อน ยกเว้นแต่โรงแรมตรังโรงแรมเดียวที่ไม่เปิดเป็นม่านรูดแอบแฝง
                   
                   “ด้านล่างเป็นม่านรูด ชั้น 2-3 ก็จะมีผู้หญิงหากินนอนอยู่ ส่วนใหญ่มาจากทางภาคเหนือทั้งนั้น โดยจะมีเอเยนต์จัดหามาส่ง เพราะสมัยก่อนย่านบางลำพูจะติดต่อหน่วยงานราชการสะดวก อยู่ใกล้กระทรวงมหาดไทย เมื่อก่อนกำนันผู้ใหญ่บ้าน กำนันแหนบทองคำมาก็มาเที่ยวแถวนี้ แต่ก่อนที่ดังๆ ก็อย่างโรงแรมกรุงทอง เพนียงทองที่ติดกับนางเลิ้ง เดี๋ยวนี้เปลี่ยนชื่อเป็นเกสต์เฮาส์ให้ฝรั่งเช่าไปหมดแล้ว”
                   
                   บรรยากาศด้านในโรงแรมนั้น นักเที่ยวจะเปิดห้องแล้วทางโรงแรมจะพาผู้หญิงมาให้เลือกดูตัว “เขาจะเอามาจากไหนไม่ทราบ เพราะเขาก็มีทางหนีทีไล่เผื่อตำรวจมา เราก็นั่งคอยอยู่ในห้อง มีผู้หญิงทยอยมาให้เลือก เสร็จแล้วค่อยพาไปที่ห้อง ราคาเมื่อก่อนก็ 100-150 บาท ถ้าค้างคืนก็อีกราคาหนึ่ง”
                   
                   ส่วนโรคสมัยก่อนนั้นก็มีแค่โรคหนองใน กับซิฟิลิส เอดส์ยังไม่แพร่ระบาด คนเที่ยวผู้หญิงและเป็นโรคเหล่านี้กันมากจนมีหมอชื่อดังที่รักษาโรคผู้หญิงโดยเฉพาะ “คุณไปถามคนอายุสี่ห้าสิบปี ถ้าใครไม่รู้จักหมอเพียร เวชสกุลแสดงว่าคนนั้นไม่เคยเที่ยวผู้หญิง” คุณลุงบอกพร้อมเสียงหัวเราะ
                   
                   ขณะที่นักเที่ยวรุ่นหลังอีกคนบอกเล่าว่า นอกจากบางลำพูแล้ว อีกแหล่งหนึ่งที่มีชื่อเสียงคือซ่องย่านบางขุนพรหม โดยจะมีซอยแห่งหนึ่งในละแวกนั้นที่ทั้งซอยเป็นบ้านที่เปิดเป็นซ่องแทบทั้งหมด ซ่องย่านนั้นจะเป็นบ้านมีรั้วรอบขอบชิด ทาสีฟ้าเด่นเป็นสัญลักษณ์ ด้านล่างเปิดเป็นร้านขายอาหาร
                   
                   “ซ่องที่ดังที่สุดตอนนั้นก็คือบ้านสีฟ้า ราคาตอนนั้นก็ 70-80 บาท เมื่อ 20 ปีที่แล้ว ถัดเข้าไปข้างในหน่อยจะเป็นโคมสีแดง แต่คนละเจ้ากัน ซ่องแถวนั้นห้องน้ำก็ยังไม่มีอาบรวมหมด มีแค่แท๊งค์น้ำใหญ่ คนมาเที่ยวเสร็จก็จะออกมาอาบน้ำ 20-30 คน ไม่อายกัน ในห้องก็มีแค่กระโถนกับทิชชู่ไว้ทำความสะอาด”
                   
                   จากแม้นศรีถึง “เจ็ดเรือยอร์ช” วิมานลอยน้ำ
                   
                   หนุ่ม แม้นศรี นักเที่ยวผู้คร่ำหวอดและย่ำบนนถนนสายโลกีย์มากว่า 20 ปีแล้วเล่าว่า ยุคสมัยที่เขาเริ่มเที่ยวตอนเป็นหนุ่มนั้น เป็นยุคเฟื่องฟูของซ่องโสเภณี ยังไม่มีคอกเทลเลาจน์ คาราโอเกะ หรือผับโคโยตี้ เจ้าของสถานบริการจะเปิดบ้านเป็นซ่อง ประกาศชัดเจนเป็นที่รู้จักกันทั่วประเทศ เช่น ทางเหนือก็ย่านกำแพงดินเชียงใหม่ อุตรดิตถ์ก็บ้านยายลำซึ่งเป็นเจ้าของซ่อง เป็นแบรนด์เนมในทางการค้าว่ารับประกันได้
                   
                   “ยายลำเป็นแม่เล้าที่ประสบความสำเร็จสูงสุดคนหนึ่งในยุคนั้น เป็นที่เชื่อถือในหมู่นักเที่ยวว่าเด็กของที่นี่ดีจริง ไม่ย้อมแมว” แต่ถ้าหากถามถึงที่ซ่องที่ดังที่สุดของกรุงเทพฯ ในยุคนั้น เขาบอกว่าต้องย่านแม้นศรี
                   
                   “ซ่องแม้นศรีเป็นที่ชื่นชอบของกลุ่มผู้เที่ยวมากเพราะมีความหลากหลายของการบริการ มีนวัตกรรมอะไรใหม่ๆ อยู่ตลอด และบริการ 24 ชั่วโมง เปิดมาตั้งแต่สมัยดึกดำบรรพ์แล้ว คนใช้บริการมีความสุขมานับไม่ถ้วน เป็นคุณูปการต่อมนุษย์ผู้ชายมาก จัดว่าเป็นซ่องที่เกรดค่อนข้างดี ราคาก็สูงกว่าซ่องทั่วไป ร้อยกว่าบาท ที่อื่นอาจจะห้าสิบหกสิบ ที่อื่นดังชั่วครั้งชั่วคราว เด็กดีเด็กสวยแต่ก็เป็นชั่วระยะเวลาหนึ่ง แต่ซ่องแม้นศรีเขาสามารถรักษาคุณภาพสม่ำเสมอได้”
                   
                   นอกจากนี้ ยังมีซ่องในรูปแบบโรงน้ำชาติดถนนใหญ่ มีหลายที่ทั้งแถวพระโขนง คลองตัน แต่ด้านในเป็นซ่อง มีผู้หญิงนั่งโชว์ตัวให้แขกดู คล้ายๆ กับอาบอบนวดในยุคนี้ แต่ไม่มีอาบน้ำ บางที่ผู้หญิงบริการก็จะแต่งชุดยูนิฟอร์มของสถานบริการด้วย
                    
                   ที่แปลกในยุคเมื่อ 30 ปีก่อนนั้น ก็ต้องเป็นซ่องโสเภณีเรือแจว แถวสะพานเฉลิมโลก ย่านประตูน้ำ หนุ่มนักเที่ยวบอกเล่าสภาพซ่องลอยน้ำที่เขาทันเห็นตอนปลายุคให้ฟังว่า จะมีเรือแจวมาจอดอยู่เรียงรายใกล้ๆ สะพาน พร้อมคนแจวและโสเภณีอยู่ในเรือ ใครจะใช้บริการก็ตกลงราคาก่อนลงไป สถานที่ประกอบกิจกรรมก็อยู่บนเรือนั่นเอง
                   
                   “คนพายก็จะพายออกไปอยู่กลางคลอง บนเรือก็จะมีหลังคา มีม่านปิด จนเสร็จภารกิจก็กลับมาส่งท่าเดิม คนแจวเรือก็เป็นเหมือนผู้ทำธุระจัดหาหรือนายหน้า นับว่าเป็นซ่องเกรดต่ำ อยู่บนน้ำครำ คลองแสนแสบสมัยก่อนนี้น้ำเน่ากว่าเดี๋ยวนี้อีก” ด้วยมูลเหตุที่สถานที่อยู่บนเรือนี่เอง จึงมีการบัญญัติศัพท์เรียกขานซ่องโสเภณีเรือแจวในหมู่นักเที่ยวว่า “เรือยอร์ช” อันมาจากการเล่นคำว่า “เจ็ดเรือยอร์ช” นั่นเอง
                   
                   “จิ้งหรีดโมเต็ล” สวรรค์คนยาก
                   
                   
                   สำหรับโรงแรมระดับล่าง หรือที่รู้จักกันในนามโรงแรมจิ้งหรีด ตามต่างจังหวัด พบว่ายังคงมีอยู่คู่กับประเทศไทย ในเกือบทุกพื้นที่ของเมืองใหญ่ ไม่ว่าจะเป็นกรุงเทพมหานคร และตามหัวเมืองต่างๆ โดยโรงแรมลักษณะดังว่า ส่วนใหญ่จะเป็นโรงแรมเก่าแก่ที่มีการก่อตั้งมาเป็นเวลานาน และด้วยความเจริญของแต่ละพื้นที่ ประกอบกับการปราบปรามจับกุมแหล่งอบายมุขของเจ้าหน้าที่ตำรวจในบางยุคบางสมัย จึงทำให้โรงแรมบางแห่งได้ปิดตัวลงไป และต่อมาได้ลักลอบเปิดใช้บริการในบางครั้ง
                   
                   อย่างไรก็ตาม จากการสำรวจโรงแรมที่ยังคงเปิดกิจการอยู่ในพื้นที่กรุงเทพมหานคร ไม่ว่าจะเป็นย่านบางขุนพรหม ย่านแม้นศรี ย่านหัวลำโพง ย่านศรีทอง และย่านลำสาลี พบว่า ยังคงมีโรงแรมเปิดกิจการ รองรับนักเที่ยวในระดับรากหญ้าอยู่จนทุกวันนี้
                   
                   โดยลักษณะของโรงแรมนั้น สภาพภายในจะแตกต่างกันไปตามแต่ละพื้นที่ เช่น ย่านบางขุนพรหม โรงแรมจะเปิดรองรับลูกค้า ตั้งแต่ช่วงเช้า มีเจ้าของส่วนใหญ่ เป็นคนจีนซึ่งมีอายุมาก เป็นผู้ดูแลกิจการในลักษณะครอบครัว มีหญิงขายบริการ ส่วนใหญ่ อายุระหว่าง 35-50 ปี หรือ มากกว่านั้น
                   
                   นอกจากนั้น ในบางโรงแรม ในช่วงเวลา 12.00-13.00 หรือ ประมาณเที่ยงวัน ก็จะมีบรรดาสาวออฟฟิศ ที่มีความจำเป็นต้องใช้เงิน ได้ออกมาหาลำไพ่พิเศษ ซึ่งในส่วนของสาวออฟฟิศเหล่านี้ จะมีราคาสูงกว่า หญิงขายบริการที่ประจำอยู่ตามโรงแรมนั้นๆ ประกอบกับเป็นที่รับรู้กันของบรรดานักเที่ยว ก็มักจะออกมาใช้บริการในช่วงเวลาดังกล่าว จนมีคำศัพท์เฉพาะที่รู้กันว่า “ไปกินข้าวต้มกลางวัน” ทำให้บรรดาสาวออฟฟิศที่มาหาลำไพ่พิเศษมีรายได้จากส่วนนี้เป็นกอบเป็นกำ จากที่ทำเพื่อประทังชีวิตจนกลายเป็นทำเป็นอาชีพเสริม โดยที่บางคนก็มีสามีอยู่แล้ว และสามีก็ไม่รู้ว่าภรรยาตนเองทำงานขายบริการ
                   
                   สำหรับราคาของหญิงขายบริการในโรงแรมระดับรากหญ้า ก็จะอยู่ที่ราคา 100-500 บาท แล้วแต่คุณภาพและอายุของหญิงขายบริการเหล่านั้น โดยขั้นตอนการซื้อบริการ ลูกค้าจะเดินขึ้นไปบนโรงแรม ซึ่งมีลักษณะเป็นตึกเก่า มีการแบ่งห้องเหมือนกับห้องเช่า โดยมีหญิงขายบริการคอยนั่งประจำเก้าอี้ ที่วางไว้บริเวณหน้าห้อง เพื่อให้ลูกค้าเลือก โดยที่หญิงขายบริการส่วนใหญ่ ก็จะเป็นผู้เสนอตัวให้ลูกค้าใช้บริการตนเอง และเมื่อตัดสินใจเลือกแล้ว ก็จะจ่ายค่าตัวให้ กับเจ้าของกิจการ หรือ ผู้ดูแล โดยมีถุงยางอนามัยให้ไว้เพื่อป้องกันอีกด้วย ส่วนลูกค้าที่ไปใช้บริการ ส่วนใหญ่พบเป็นกลุ่มลูกค้าที่มีอายุมาก หรือกลุ่มวัยรุ่น ผู้มีรายได้น้อย
                   
                   เมื่อเข้าไปในห้อง จะเป็นห้องสี่เหลี่ยมแคบๆ มีพัดลม เพื่อระบายความร้อน ส่วนห้องน้ำ ก็จะมีเป็นห้องน้ำขนาดเล็ก ที่อยู่ภายในห้องพัก โดยมีเตียงนอน ที่นอน และหมอน ไว้อำนวยความสะดวก ในการปฏิบัติภารกิจกาม
                   
                   อีกฟากหนึ่งของกรุงเทพฯ ในย่านลำสาลี ซึ่งมีโรงแรมแห่งหนึ่งที่ตั้งมาเป็นเวลานาน และกลายเป็นสถานที่เที่ยวซึ่งเด็กต่างจังหวัดที่มาเรียนมหาวิทยาลัยรามคำแหงต่างรู้จักดี สำหรับโรงแรมแห่งนี้ ตั้งอยู่ติดถนนรามคำแหง เปิดให้บริการเกือบตลอดทั้งวัน โดยเมื่อเดินขึ้นบันได ซึ่งมีลักษณะสูงชัน เลี้ยวซ้าย ก็จะมีห้องโถง และตู้กระจกเพื่อให้หญิงบริการนั่งสำหรับแขกเลือก จากนั้น ก็จะไปจ่ายเงินที่เคาน์เตอร์ พร้อมเปิดห้อง ซึ่งลักษณะของห้องก็แคบ มีกลิ่นอับชื้น
                   
                   โดยราคาแล้วแต่คุณภาพหญิงของหญิงบริการ ซึ่งจะอยู่ที่ 200,400,600 จนกระทั่งถึง 1,000 บาท นอกจากนั้น มีสิ่งที่พิเศษ ที่เหล่าพวกนักเที่ยวชอบ คือ เมื่อเข้าไปใช้บริการแล้ว หากแขกต้องการที่จะใช้บริการเพิ่มอีก ก็จะมีการตกลงราคากันเอง ภายในห้อง ซึ่งเงินส่วนนี้ หญิงขายบริการจะได้เอง โดยไม่ต้องแบ่งกับเจ้าของสถานบริการ เช่น ซื้อบริการครั้งละ 400 บาท และหากเพิ่มเป็น 2 ครั้ง ก็จะคิดราคาเป็น 550 บาท โดยที่ส่วนต่าง 150 บาท หญิงขายบริการก็จะได้เอง
                   
                   “มันมีโรงแรมที่ติดเบอร์อยู่ข้างท้าย อย่างแถวเพชรบุรี...38 หรือ 16 พวกนี้ เป็นที่รับรู้กันว่าโรงแรมพวกนี้จะมีบริการโสเภณี” ส่วนโรงแรมย่านหัวลำโพง การขายบริการก็จะแตกต่างๆไปจากแหล่งอื่นๆโดยหญิงขายบริการส่วนใหญ่ จะคอยหาลูกค้าที่อยู่ตามหัวลำโพง เช่น คนต่างจังหวัดที่เพิ่งเข้ามาในกรุงเทพมหานคร เมื่อหญิงขายบริการพบเป้าหมายแล้ว ก็จะเข้าไปพูดคุย เพื่อสอบถามว่าจะไปไหน ซึ่งหากพูดคุยและถูกคอกัน ก็จะเสนอขายบริการ ซึ่งหากแขกตกลงราคากันได้แล้ว หญิงขายบริการก็จะเป็นผู้นำพาแขกไปเปิดห้องตามโรงแรมที่พักที่มีอยู่ย่านดังกล่าว โดยที่เจ้าของโรงแรมรับรู้อยู่ว่ามาขายบริการ เป็นการทำธุรกิจในลักษณะพึ่งพาอาศัยกัน คือ หญิงขายบริการได้เงินค่าขายบริการ ส่วนเจ้าของโรงแรมก็ได้ค่าที่พัก ทำให้มีรายได้เพิ่มขึ้น
                   
                   นอกจากนั้น การขายบริการในระดับล่าง ยังคงมีอยู่ตามสถานที่ทั่วไป โดยเฉพาะตาม สนามหลวง สวนลุมพินี สวนสราญรมย์ หรือสวนสาธารณะต่างๆ โดยกลุ่มผู้ขายบริการในกลุ่มนี้ มีทั้งหญิงแท้ สาวประเภทสอง และผู้ขายที่ขายบริการกลุ่มชายรักชาย ที่คอยยืนรอลูกค้าอยู่ตามริมถนน หรือ ตามม้านั่งภายในสวน โดยเมื่อตกลงราคากันได้ ก็จะเข้าไปเปิดห้องตามห้องพักใกล้เคียง โดยค่าห้องพักจะอยู่ที่ 200-300 บาท ส่วนค่าซื้อบริการก็แล้วแต่จะตกลงว่า ชั่วคราว หรือ ค้างคืน ส่วนราคาก็จะแตกต่างกัน ราคา 100-300 บาท และหรือ 500-600 บาท
                   
                   อย่างไรก็ตามในกลุ่มผู้เร่ขายบริการ ก็จะยังมีระดับล่างสุด ที่มักเสพกามกันตามพุ่มไม้ของสวนสาธารณะนั้น โดยกลุ่มนี้ถือเป็นกลุ่มที่สร้างปัญหามากที่สุด อีกทั้ง เสี่ยงต่อการติดโรค สำหรับราคาก็จะอยู่ที่ 20 -50 บาท
                   
                   ถนนสายโลกีย์ที่เพชรบุรีและรัชดา
                   

                   ซ่องไทยมีการเปลี่ยนแปลงเกิดขึ้นในช่วงทศวรรษที่ 60 ในช่วงยุคสงครามเวียดนามที่มีทหารจีไอเข้ามาตั้งฐานทัพอยู่ในประเทศไทย โดยยกระดับจาก “ซ่อง” ธรรมดาทั่วไป ขึ้นไปตลาดบนด้วยรูปแบบคอกเทลเลาจน์ และอาบอบนวด หลังจากถนนเพชรบุรีตัดใหม่ตัดเสร็จในยุคนั้น สถานบริการอย่างอาบอบนวดก็ผุดขึ้นมาบนถนนสายนี้เต็มไปหมด กลายเป็นถนนโลกีย์ขึ้นมา
                   
                   “ยุคนั้นซ่องไปอยู่ในอาบอบนวดอย่างเปิดเผยประเจิดประเจ้อ สมัยก่อนในอาบอบนวดก็จะมีขายบริการ แต่ไม่ชัดเจนขนาดนี้ ที่มีไซด์ไลน์ก็คือหญิงบริการไม่ใช่หมอนวด มีคอกเทลเลาจน์ขึ้นมามีผู้หญิงที่ออฟได้ก็คือขายตัว มีสถานที่มีห้องให้บริการ” หนุ่ม แม้นศรีเล่าย้อนอดีตให้ฟัง
                   
                   หลังจากการล่มสลายของสถานบริการย่านถนนเพชรบุรีฯ แล้ว อาบอบนวดก็ค่อยๆ ขยายมาสู่ย่านพระราม 9 โดยมีเจ้าพ่ออ่างอย่างชูวิทย์ กมลวิศิษฏ์ เป็นผู้บุกเบิก
                    
                   “ตอนนั้นอาบอบนวดที่ดังๆ ก็อย่างจูเลียน่า หรือนักเที่ยวเรียกว่า “เจ๊จู” แล้วชูวิทย์ไปซื้อวิกตอเรีย ซีเครทข้างหลัง ขยายธุรกิจจนเป็นเจ้าพ่ออ่างในย่านพระราม 9 ก่อนจะมีกลุ่มอาบอบนวดมาเปิดแถวรัชดา อย่างคลีโอพัตราที่เคยเป็นอาบอบนวดเบอร์หนึ่งของประเทศ ถูกไล่ที่มาจากสุขุมวิทซอย 1 มาเปิดที่สี่แยกพระราม 9 จนกระทั่งมีอาบอบนวดที่ใหญ่ที่สุดอย่างโพไซดอน ที่สร้างตึกสร้างห้องและรวบรวมหญิงบริการต่างชาติที่หนีปัญหาความยากจนเข้ามาหากินในเมืองไทย พวกรัสเซีย ยูเครนที่ยืนอยู่ตามถนนนานา สุขุมวิท พัฒน์พงษ์เอาไปเข้าสังกัด รวมทั้งพวกไซด์ไลน์ จัดเป็นตลาดนัดใหญ่ในยุคนั้น”
                   
                   หนุ่มนักเที่ยวผู้ช่ำชองบอกว่า ยิ่งเศรษฐกิจไม่ดี ธุรกิจอาบอบนวดยิ่งเฟื่องฟู เพราะการเที่ยวลักษณะนี้ นักเที่ยวสามารถควบคุมค่าใช้จ่ายเบ็ดเสร็จได้ ไม่ต้องเสียค่าใช้จ่ายจุกจิกในการเลี้ยงผู้หญิงเหมือนซ่องรูปแบบอื่น ส่วนการซื้อขายรูปแบบใหม่ทางออนไลน์นั้น มักจะเป็นพวกนักเที่ยวรุ่นใหม่นิยมมากกว่า
                   
                   “อาบอบนวดมันไม่ใช่แค่เรื่องเซ็กส์อย่างเดียว มันเป็นเรื่องผ่อนคลาย อาบน้ำ แต่คนที่ชอบซื้อผู้หญิงขายตัวทางอินเทอร์เน็ต พวกนี้จะชอบความตื่นเต้นชอบของใหม่ รู้สึกเป็นผู้ล่า แต่ระดับเซียนแล้วเค้าจะเที่ยวอาบอบนวด คือสูงสุดคืนสู่ธรรมดา พวกที่ชอบทำตัวเป็นผู้ล่านั้น แต่ในที่สุดก็เป็นคนโดนล่า ราตรีนี้ไร้น้ำใจ” หนุ่มนักเที่ยวบอกทิ้งท้ายถึงสัจธรรมของการซื้อความสุขชั่วข้ามคืน
                   
                   จากซ่องโสเภณีที่สำเพ็ง สะพานถ่าน ตรอกมะยม แพร่งสรรพศาสตร์ คลองหลอด สนามหลวง ถนนเพชรบุรีและรัชดาฯ มาจนถึง e-(ตัว) ออนไลน์ ไม่ว่าถึงวันนี้ การซื้อขายกามารมณ์จะเปลี่ยนไปในรูปแบบใด สิ่งหนึ่งที่ยังเป็นไม่เปลี่ยนแปลงอยู่เสมอก็คือ อาชีพนี้ยังต้องแอบแฝงอยู่ในเงามืดและคงจะมีอยู่ในสังคมไทยต่อไป ตราบใด...ที่ยังมีขบวนการค้ามนุษย์ และชายหญิงบางคนยังเห็นเพียงแค่ร่างกายเป็น “สินค้า” สำหรับซื้อขายและระบายความใคร่เท่านั้น
                   
 
             
                                                                                                                                                                                             
                                                                                                                                                                                                                           
                                    ย้อนตำนานซ่องไทย ธุรกิจสีเทาในเงามืด
                     
                        
                    
             
                                                                                                                                                                                             
                                                                                                                                                                                                                           
                                    ย้อนตำนานซ่องไทย ธุรกิจสีเทาในเงามืด
                     
                        
                    
             
                                                                                                                                                                                             
                                                                                                                                                                                                                           
                                    ย้อนตำนานซ่องไทย ธุรกิจสีเทาในเงามืด
                     
                        
                    
             
                                                                                                                                                                                             
                                                                                                                                                                                                                           
                                    ย้อนตำนานซ่องไทย ธุรกิจสีเทาในเงามืด
                     
                        
                    
             
                                                                                                                                    
                                                                                                                                                                                                                           
                                    ย้อนตำนานซ่องไทย ธุรกิจสีเทาในเงามืด
                                    
                                    ที่มา
                                    http://www.manager.co.th/Daily/ViewNews.aspx?NewsID=9520000018479
                     
         
บันทึกการเข้า

วันเวลาที่ผ่านไปมันไม่ใช่แค่ทำให้คนเราชรา มันยังทำให้เราโตขึ้น ทุกวันๆ ทำให้เรารู้มากขึ้น เห็นอะไรมากขึ้น เข้าใจโลกในแง่มุมต่างๆได้มากขึ้น รู้จักชีวิตดีขึ้น ศรัทธาชีวิตมากขึ้น นั่นหรือมิใช่ความน่าจะเป็นไปของผู้คน หรือแค่เพียงให้ได้เกิดมาแล้วก็ตาย ให้ครบรอบวัฏสงสาร   จอมยุทธ

ป้อหลวงบ้าน
Administrator
Hero Member
*****

Karma: +0/-0
กระทู้: 8417 Level 74 : Exp 75%
HP: 9.2%

มุสลิมเชียงใหม่


ดูรายละเอียด เว็บไซต์
« ตอบ #2 เมื่อ: มิถุนายน 10, 2016, 11:12:18 am »
แบ่งปัน

วันนี้เจ้านางจะพาไปรู้จัก "ตำนานบ้านสาว" แห่งกำแพงดิน

   ความเสื่อมโทรมของสังคมในยุคหลังสงครามโลก แห่งเมืองเชียงใหม่
   จนมีคำกล่าวที่ว่า   "เที่ยวกำแพงดิน กินข้าวซอย แอ่วดอยสุเทพ"
   ถ้าไม่ได้ทำสามสิ่งนี้ ถือว่ามาไม่ถึงเวียงเชียงใหม่
    
    
   ก่อนอื่นต้องขอกล่าวต้อนรับชาวกรุงเทพฯ ที่หนีน้ำมาพักพิงที่เชียงใหม่นะเจ้าค่ะ
   ช่วงนี้คึกคักมาก ที่เชียงใหม่รถติดนักขนาด มีแต่ป้ายทะเบียนกรุงเทพฯ (5/11/54)
   จนเจ้านางตกใจ นึกว่าสยามยกทัพมาประชิดเวียงเชียงใหม่ซะแล้ว
   ยังไงก็ขอให้พักผ่อนอย่างมีความสุขนะเจ้าค่ะ
    
    
   
    
   กำแพงดิน คือแนวกำแพงชั้นนอก (สีส้ม) เป็นรูปเกือกม้า ที่อยู่นอกผังเมืองสี่เหลี่ยม
    
   การบุกรุกพื้นที่ประวัติศาสตร์ ผลจากเรื่อง "ใต้โต๊ะ" ไปสู่ความเสื่อม "บนเตียง"
    
            “กำแพงดิน” รู้กันทั่วไปว่าเป็นชื่อเรียกย่านซ่องโสเภณีราคาถูกของเมืองเชียงใหม่ที่มีมานานก่อน พ.ศ. 2500 สืบทุกวันนี้ยังเป็นที่กล่าวขวัญถึงสัญลักษณ์คู่เมือง ที่เรียกชื่อว่า“กำแพงดิน” เพราะเป็นบริเวณมีกำแพงเมืองเชียงใหม่ก่อคันดินเป็นแนวเนินลักษณะดั้งเดิมเก่าแก่ตั้งแต่ยุคแรกสถาปนาเมื่อ พ.ศ. 1839 โดยพญามังราย  ทุกวันนี้ส่วนกำแพงดินอยู่นอกแนวกำแพงอิฐที่มีผังสี่เหลี่ยมเพิ่งก่อขึ้นสมัยหลังกำแพงดิน   

               แท้จริงแล้วกำแพงเมืองทำด้วยดินและอิฐ ทั้งที่เชียงใหม่และที่อื่นๆทั่วประเทศ เช่น สุรินทร์, บุรีรัมย์, ร้อยเอ็ด, ลำปาง, ลพบุรี, นครศรีธรรมราช, ฯลฯมีเหตุถูกทำลายย่อยยับอัปรีย์คล้ายคลึงกัน คือจากการเมือง(ระดับชาติและท้องถิ่น) เอื้อให้ราชการที่เกี่ยวข้องกับที่ดินโบราณสถานและที่ดินสาธารณะ ร่วมมือกับทุนเข้าทำลายกำแพงเมืองเพื่อเอาที่ดินมาใช้ประโยชน์ทางพาณิชย์ โดยประชาชาวบ้านต้องหดหัว(ไม่ใช่มุดหัว) นักโบราณคดี กรมศิลปากร สู้รบปรบมือเพื่ออนุรักษ์กำแพงอิฐและกำแพงดินเชียงใหม่มายาวนานไม่น้อยกว่า 50 ปีมาแล้ว

   

      

   

      สภาพกำแพงดินในปัจจุบัน ที่มีการบุกรุกเจาะพื้นที่เข้าไปสร้างที่อยู่อาศัยของชาวบ้าน
      ทั้งๆที่ เป็นกำแพงเมืองเก่าชั้นนอก   มีความสำคัญทางประวัติศาสตร์

   

      

   

      

   

      ตำนานบ้านสาว   แหล่งคณิกาหลังสงครามโลกครั้งที่ 2

   

               ส่วนหนึ่งของกำแพงดิน ถูกเจาะเป็นช่องและสร้างบ้านอยู่อาศัย บ้านส่วนหนึ่งปรับเป็นบ้านและห้องสำหรับบริการทางเพศ  บ้านสาวย่านกำแพงดินยุคแรกนั้น เริ่มมาตั้งแต่หลังสงครามโลกครั้งที่ 2 สิ้นสุดลง คือประมาณปี พ.ศ.2489 คนรุ่นเก่าๆ บอกว่า "บ้านสาว" ของกำแพงดินยุคแรกมีเฉพาะด้านใกล้สี่แยกกำแพงดิน คือ เลี้ยวซ้ายจากถนนท่าแพ สมัยนั้นมีโรงหนังตงก๊ก ต่อมาเปลี่ยนชื่อเป็นโรงหนังศรีวิศาล  ด้านหลังโรงหนังศรีวิศาลมี "บ้านสาว" อยู่ประมาณ 20 หลัง เป็นที่นิยมเที่ยวกันมากของนักเที่ยว "บ้านสาว" ดังกล่าวมีเฉพาะด้านที่เป็นกำแพงดินเรื่อยไปจนเกือบถึงหน้าวัดช่างฆ้อง โดยมีบ้านเป็นหลังๆ ด้านในกำแพงดิน โดยแต่ละบ้านเจาะกำแพงดินเป็นประตูทางเข้าบ้าน ราคาค่าบริการขณะนั้น 3 บาทและ 5 บาท ต่อมา "บ้านสาว" ย่านนี้ก็เลิกกิจการไป คาดว่าหลังจากโรงหนังศรีวิศาลเลิกแล้ว และ "บ้านสาว" เปลี่ยนไปอยู่ย่านตรงข้ามโรงแรมแม่ปิงในปัจจุบันแทน (คุณเฉลิม สุวรรณชื่น,สัมภาษณ์)

   

               ช่วงที่ "บ้านสาว" ย่านกำแพงดินเฟื่องฟู ประมาณหลังปี พ.ศ.2500 เล็กน้อย ว่ากันว่ามีบ้านสาวประมาณถึง 100 บ้าน แยกเป็นย่านกำแพงดินด้านเหนือ คือ ที่บริเวณพื้นที่เดิมของโรงแรมแม่ปิงและฝั่งตรงข้ามประมาณ 50 บ้าน และย่านกำแพงดินด้านใต้ ประมาณ 50  บ้าน

   

               "บ้านสาว" ย่านกำแพงดิน อาจถือว่าเป็น "บ้านสาว" ยุคที่สองของเมืองเชียงใหม่ โดยเกิดขึ้นและหนาแน่นเมื่อประมาณหลังปี พ.ศ.2504 และสิ้นสุดเมื่อประมาณปี พ.ศ.2530 เมื่อทางรัฐบาลมีนโยบายให้จับกุมจริงและส่งไปสถานสงเคราะห์ฝึกอาชีพหญิงที่อำเภอปากเกร็ด จังหวัดนนทบุรี

   

      ภาพข่าวการระงับสัญญาเช่ากำแพงดิน

    
            แม้ว่ายุค "กำแพงดิน" จะถูกกวาดล้างลง   แต่ธุรกิจขายบริการในเมืองเชียงใหม่ยังมิอาจหายไปอย่างเด็ดขาด เพียงแต่ย้ายที่สิงสถิตย์มาอยู่ย่าน "สันติธรรม" ที่เปรียบเสมือนชุมชนแออัดในเชียงใหม่   และโด่งดังเมื่อราวๆ 10 ปีก่อน
    
            ปัจจุบัน ยิ่งมีการเปิดเผยอย่างโจ่งแจ้ง หาได้ง่ายตามย่าน "ประตูท่าแพ" ที่มีทั้งเหล่านางสาว และนายสาว (บางคนสวยมาก) มายืนกวักเหยื่อ เอ๊ย!! ลูกค้า   ซัก 3-4 ทุ่มก็เริ่มล่าออกหากินกันแล้วเจ้าค่ะ
    
             เจ้านางไม่ชอบเลย ที่คนบางกลุ่มไร้สำนึก มาประกอบอาชีพเสื่อมเสียอย่างโจ่งแจ้ง (เชื่อว่าต้องมาการจ่ายใต้โต๊ะ 100%) ทำไมนักการเมืองท้องถิ่นไม่ดูแลอย่างจริงจังบ้าง   บ้านเราเป็นเมืองพุทธ เป็นเมืองวัฒนธรรม แต่กลับถูกต่างชาติตีตราว่าเป็น Sex district of the world.
    
   
   
   คัดลอกจาก
   http://board.postjung.com/580459.html
« แก้ไขครั้งสุดท้าย: มิถุนายน 10, 2016, 11:16:18 am โดย ป้อหลวงบ้าน » บันทึกการเข้า

วันเวลาที่ผ่านไปมันไม่ใช่แค่ทำให้คนเราชรา มันยังทำให้เราโตขึ้น ทุกวันๆ ทำให้เรารู้มากขึ้น เห็นอะไรมากขึ้น เข้าใจโลกในแง่มุมต่างๆได้มากขึ้น รู้จักชีวิตดีขึ้น ศรัทธาชีวิตมากขึ้น นั่นหรือมิใช่ความน่าจะเป็นไปของผู้คน หรือแค่เพียงให้ได้เกิดมาแล้วก็ตาย ให้ครบรอบวัฏสงสาร   จอมยุทธ
หน้า: [1]   ขึ้นบน
  พิมพ์  
 
กระโดดไป:  



ให้ความเพ้อฝันได้เป็นความเพ้อฝันอยู่อย่างนั้น แม้สังคมในอุดมคติจะเกิดขึ้นมิได้ที่นี่ นั่นไม่ได้หมายความว่า จะต้องโอนอ่อนผ่อนตามกระแสธารแห่งกิเลส ที่ติดตามมาจากโลกแห่งความเป็นจริง และมุสลิมเชียงใหม่มิได้แสวงหาความเป็นเลิศ หรือยึดโยงอยู่กับสถิติผู้เยี่ยมชม

    และนี่คือขยะกองใหญ่ เชิญท่านทั้งหลายขุดคุ้ยค้นหา แยกเอาแต่สิ่งดีๆ หยิบฉวยติดมือออกไปใช้ประโยชน์ ต่อยอด เทียบเคียง ประยุกต์ใช้ 
ขอขอบคุณพี่น้องทุกท่าน ที่หยิบยื่นประสบการณ์ แนวคิดและมุมมองเหล่านี้ ไว้ให้เป็นวิทยาทาน และด้วยความทรงจำที่ดีต่อกั



(ด้วยแนวคิดที่คล้ายคลึงกันคัดลอกคำคมจากบ้านจอมยุทธ์ขอบคุณครับ)
เพื่อความยั่งยืนของ มุสลิมเชียงใหม่ดอทเน็ต

Check Page Rank of your Web site pages instantly:

This page rank checking tool is powered by Page Rank Checker service